Euroarabia, instalacja autorstwa Julii Curyło i Lizy Sherzai, powstała w 2014 roku. Po raz pierwszy zaprezentowana została w Istambule na terenie Uniwersytetu Sabanci w listopadzie, a jej teaser pojawił się w Londynie 
w październiku. Głównymi wątkami instalacji są dialog międzykulturowy, migracja oraz krytyka ekstremizmu, który w każdej postaci zagraża wolności człowieka. W świetle styczniowych wydarzeń w Paryżu, zabójstw, których powodem był fanatyzm, Euroarabia stała się jeszcze bardziej aktualna, podobnie jak awangardowa wiara w profetyczną rolę sztuki.

Instalacja złożona z piętnastu rzeźb wypełnionych powietrzem (130 x 220 cm) w formie matrioszki ubranych w afgańskie burki stoi na różanych wieńcach, atrybucie kojarzonym z Europą Wschodnią. Burki pokrywają słowa w języku perskim, angielskim i francuskim. Słowa „klucze” odnoszą się do praw człowieka, praw kobiet, niezgody na ekstremizm i używania religii do celów politycznych. Forma matrioszki, tradycyjnej rosyjskiej zabawki, to też zabawa ze stereotypem – zdrowej, krzepkiej, wiejskiej dziewczyny z Europy Wschodniej, rumianej i uśmiechniętej, ubranej w kwiecisty strój. Matrioszki Curyło i Sherzai niepokojące w swojej absurdalnej wielkości i czerni burek, symbolu współczesnego zniewolenia, wprowadzają w przestrzeń publiczną dyskomfort. Jedynie kolorowe wieńce, żywe spojrzenia i pełne nadziei słowa są znakiem, że burka ciąży i przytłacza, lecz nie odbiera wiary ani determinacji w walce z ekstremizmem.

Sherzai, obecnie mieszkająca w Warszawie, ma korzenie perskie, natomiast rodzina Curyło została przesiedlona do centralnej Polski z kresów, terenów dzisiejszej Białorusi. Kolejny motyw - migracji - jest więc ściśle wpisany w projekt z powodów osobistych i kulturowych oraz poprzez stymulację kontrastów świata „Islamu”
i „Zachodu” ich historii, tradycji i religii.

Instalacji towarzyszą zdjęcia ukazujące artystki ubrane w białe burki zdobione kwiatami, symbol próby oswojenia wrogiej materii i dialogu z ekstremizmem.