Mickiewicz i Jelinek pod jednym dachem teatralnego namiotu na Open’erze. Dwa znakomite przedstawienia ostatnich sezonów – bolesna „Podróż zimowa” Mai Kleczewskiej oraz zaskakująca interpretacja „Dziadów” w reżyserii Radosława Rychcika to program Teatru na Open’erze, jak co roku układanego wspólnie z Nowym Teatrem z Warszawy.

„Podróż Zimowa”
    
Przedstawienie Mai Kleczewskiej było jedną z najgłośniejszych premier sezonu 2013. Wybrane najważniejszym przedstawieniem ubiegłego roku m.in.  przez tygodnik „Polityka” i „Dwutygodnik” to tekst o ludziach zagubionych w labiryncie słów, o pogrzebanych żywcem, przytłoczonych pojęciami, znaczeniami, czasem minionym, utraconym, żalami, fotografiami, wspomnieniami. Tekst austriackiej  noblistki Elfriede Jelinek, nagrodzony jedną z najbardziej prestiżowych niemieckich nagród teatralnych – Mülheimer Dramatikerpreis za rok 2011 to utwór autobiograficzny, który został w przedstawieniu Kleczewskiej skonfrontowany z medialnymi sprawami Nataschy Kampusch i Elisabeth Fritzl. Po premierze spektaklu Jacek Wakar napisał, że „W przejmującej „Podróży zimowej” Maja Kleczewska zabiera nas do piekła, zderzając liryzm z okrucieństwem. Piękne, choć przerażające przedstawienie”. Paweł Soszyński z „Dwutygodnika” dodawał – „„Podróż zimowa” łączy ekstrema; poetyckość cyklu pieśni Schuberta i językową manię prześladowczą Jelinek (…) oraz reżyserskie podsumowanie własnego teatru, jego mechanizmów, formalnych obsesji, dramaturgicznych fiksacji”.  „Podróż zimowa” powstała dzięki połączonym budżetom i zespołom aktorskim Teatrów: Polskiego z Bydgoszczy i Powszechnego z Łodzi.

„Dziady”

Czy najważniejszy polski poemat narodowy można odczytać na sposób uniwersalny i do tego popkulturowy? Czy Gustawa może zastąpić hipis, a Józia i Rózię bliźniaczki z „Lśnienia”? W przedstawieniu Radosława Rychcika jest to możliwe i przynosi zaskakujący efekt. „Dziady” w jego interpretacji to swobodne podejście do treści jak i formy, dyskusja z teatralnymi inscenizacjami Mickiewiczowskiego dzieła i wreszcie hołd dla wolności i tolerancji.  „Historia ludzkości to historia mediów: od prasy, radia i TV, przez Internet, po sieci społecznościowe. Nasza przeszłość i pamięć są już na zawsze od nich zależne, tożsame z nimi. Każde z nich mówią jednak innym językiem. "Dziady" też trzeba dziś wymówić – i usłyszeć – inaczej. Niech "Dziady" dotyczą całej ludzkości. Niech słowa wieszcza mówią o nas. Niech w dedykacji do ich III części znajdą się nowe nazwiska: Martina L. Kinga, Malcolma X, Johna F. Kennedy’ego… Bo "Dziady" to teatr i magia w służbie integracji i tolerancji. Głos w kwestii rasizmu i zniesienia podziałów: na czarne i białe, dobre i złe, pana i niewolnika. Ten teatr nie obiecuje prawdy, lecz gwarantuje, że tu się kłamie – w intencji wzruszenia i doświadczenia oczyszczającej wspólnoty widowiska” pisze w oficjalnych materiałach reżyser spektaklu. „Dziady” Rychcika miały swoją premierę w Teatrze Nowym im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu w marcu, a już zdążyły trafić na listę 25 najważniejszych spektakli, przygotowaną przez portal e-teatr.pl z okazji 25-lecia pierwszych wolnych wyborów oraz zdobyły nagrodę Grand Prix 39. Opolskich Konfrontacji Teatralnych "Klasyka Polska 2014". Wizja Rychcika spotyka się także z entuzjastycznymi recenzjami, niezależnie od poglądów politycznych autorów, co w dzisiejszym środowisku teatralnym nie jest zasadą.