Ukazała się książka Krzysztofa Jaworskiego "Do szpiku kości". Wstrząsająca „ostatnia powieść awangardowa” legendy BruLionu oraz pierwszych edycji Fortu Legnica i cyklu „Barbarzyńcy i nie”, to zapis zmagania z chorobą, samym sobą oraz pytaniami o sens życia i śmierć.

Bohater "Do szpiku kości" już w pierwszej miniaturze zadaje pytanie: „dlaczego dostałem raka” i udziela sam sobie poruszających odpowiedzi: „Bo ciągle narzekam. A ludzie żyją bez rąk, bez nóg i nie narzekają. I żyją. A mnie jeszcze nic strasznego w życiu nie spotkało. I nie doceniam tego. I żyję przeszłością, a inni mają gorzej”.

Czy choroba stanowi karę i czy jakiekolwiek ludzkie działania mają realny wpływ na jej uniknięcie? „Dbałem o siebie. Potrafiłem na przykład wstawać o szóstej rano i cztery kilometry zasuwać po lesie, do tego kluby fitness, spinningi, wody niegazowane, wycieczki rowerowe, narty, sauny, baseny, zdrowe odżywianie, dbałem o siebie”.

Logiczno-filozoficzne rozważania stanowią ucieczkę od szpitalnej rzeczywistości. Z drugiej strony metafizyka sromotnie przegrywa w zderzeniu z fizjologią i bólem: „I uwierzył w farmakologię. Nie w naukę. Nie w religię. Nie w psychologię. W farmakologię. Gdyż w niej nadzieja. I tak upłynął poranek i godzina dziesiąta trzydzieści”.

Mimo wszystko siła wyższa pojawia się na kartach „Do szpiku kości” niejednokrotnie, jak chociażby w modlitwie bohatera: „Boże niekończących się korytarzy. Módl się za nami. Boże wkurwionych na cały świat. Módl się za nami. Boże niemych i ślepych bądź też nadwzrocznych i nadmiernie gadatliwych. Módl się za nami”.

Widać tu także gotowość do „negocjacji” i powodowaną przez strach arbitralność - człowiek gotów jest zwrócić się tam, gdzie dojrzy szansę uśmierzenia bólu, szansę życia. W pewnym momencie przestaje mieć znaczenie, czy będzie to Bóg, lekarz, czy Matka Natura: „Ale Matka Natura przecież! Ona wie! Matce Naturze będę skomlał i patrzył w oczy jak pies!”.

Krzysztof Jaworski urodził się w 1966 roku, jest poetą, prozaikiem, scenarzystą i historykiem literatury. Opublikował kilka tomów poezji, m.in. Wiersze (1992), Jesień na Marsie (1997) czy Drażniące przyjemności (2008), a także książki prozatorskie, jak Pod prąd (1999), a ostatnio Warzywniak i inne opowiadania (2009).