Tytułowy Dżerzi to Jerzy Kosiński. Można zatem przypuszczać, że Janusz Głowacki napisał biografię autora „Malowanego ptaka”. Jednak życie i twórczość Jerzego Kosińskiego były tylko, czy może aż, pretekstem do powstania powieści „Good night Dżerzi”. Tylko, ponieważ książka Janusza Głowackiego opowiada o świecie, „w którym Holocaust chodzi pod rękę z nowojorskimi seksklubami, a tragedia z farsą” – jak przyznał sam autor na łamach „Gazety Wyborczej”, nie opisuje chłodno i rzeczowo faktów z biografii Jerzego Kosińskiego. Aż, ponieważ postać autora budzi pytania o prawdę i mistyfikację w życiu. Głowacki jednak nie daje odpowiedzi. Nie taki jest bowiem jego zamysł.
Najpierw Głowacki zamierzał napisać sztukę teatralną o Kosińskim. Porzucił ten pomysł, gdy okazało się, że temat podjął kto inny. Potem nie powiodła się próba napisania scenariusza filmowego o życiu autora „Malowanego ptaka”. Ułożenie jego losów w sposób przystępny i logiczny okazało się niemożliwe. Zbyt wiele w nich niedomówień, znaków zapytania i niekonsekwencji, gdyż to, co o nim wiadomo, jest tylko tym, co sam chciał nam powiedzieć. I nie zawsze jest to prawda, częściej jest to wyreżyserowana przez niego opowieść.
Po lekturze „Good night Dżerzi” czytelnik wie o Kosińskim tyle samo, co wiedział wcześniej, ale jest prowokowany przez Głowackiego do postawienia sobie pytania: na ile postać autora jest jego kreacją, a ile w niej prawdy. I nie chodzi tylko o autora „Malowanego ptaka”, ale także o autora „Good night Dżerzi”, a nawet o wielu innych. W książce przebija się bowiem postać pisarza ze wschodniej Europy, który usiłuje wzbudzić zainteresowanie Nowego Jorku swoją twórczością i życiem. Szuka własnej drogi i próbuje przemówić autentycznym głosem.
W „Good night Dżerzi” Głowacki opisuje powstawanie scenariusza o Kosińskim, wprowadzając do książki swojego porte-parole. I przytacza historie swoich spotkań z autorem „Malowanego ptaka” znane czytelnikom z książki „Z głowy”. Tworzy też postać niemieckiego przemysłowca, który zamówił scenariusz, oraz Rosjanki Maszy, malarki, o którą Kosiński rywalizuje z przemysłowcem. Wątki się plączą, a lektury nie ułatwiają zakamuflowane cytaty i autocytaty.
Nie jest to zatem lektura łatwa, dająca proste odpowiedzi na pytanie o prawdę i mistyfikację w życiu Jerzego Kosińskiego. Ale można w niej znaleźć uniwersalną prawdę o pisarzu, który jest na usługi swoich czytelników. Pisze to, co oni chcą czytać. Nie ma nic wspólnego z mitem natchnionego wieszcza, znanym z Romantyzmu, ale jest rozdarty między wymogami rynku a misją pisarza, jaką historia polskiej literatury usankcjonowała i którą szerzą szkoły. Dzięki temu czytelnik może dostrzec prawdę o życiu Kosińskiego.

Świat Książki, Warszawa 2010