Czy nie mieliście kiedyś ochoty zobaczyć jak żyje się w szpitalu psychiatrycznym? Czy nie myśleliście o tym, żeby zostać tam zamkniętym chociaż na jeden dzień i zachowywać się jak najprawdziwszy szaleniec? Wariat, któremu wszystko uchodzi na sucho, a każde dziwactwo uznawane jest za jak najbardziej normalne? Mam nadzieję, że po przeczytaniu tych pytań nikt nie uzna, że postradałam zmysły.

Pamiętacie „Lot nad kukułczym gniazdem” Formana czy „Przerwaną lekcję muzyki” Mangolda? Gdzie będąc w zakładzie mimo woli bohaterowie w końcu sami zaczęli wariować. A może tylko pokazywali swoją prawdziwą naturę? Film Ryana Fleck’a i Anny Boden to nie aż tak poważna, ale nawet „Całkiem zabawna historia”.

Craig (Keir Gilchrist), 16-latek mający myśli samobójcze, stwierdził, że jak się zgłosi do specjalisty ze swoim problemem, to wszystko minie. Lekarz jednak zdecydował umieścić go w szpitalu psychiatrycznym na obserwacji. Film pokazuje tylko 5 dni, które Craig spędził na oddziale. Przez ten czas zdążył zmienić życie swoich współtowarzyszy i z innej perspektywy spojrzeć na swoje.

„Całkiem zabawna historia” to film bardzo ciepły i jak sam tytuł wskazuje, całkiem zabawny. Problemy nastolatka mogą dla niektórych być już dosyć odległe, ale możemy wyczytać z tej historii uniwersalne przesłanie i całkiem oczywistą prawdę: róbmy to, na co my mamy ochotę, a nie to, czego wymagają od nas rodzice, otoczenie, społeczeństwo. Wtedy znajdziemy szczęście. A może to zbyt kontrowersyjne stwierdzenie? Trudno, uznajcie, że postradałam zmysły.