Idy marcowe to starożytne rzymskie święto, gdzie wierni składali hołd Marsowi- bogowi wojny. Także w czasie tych uroczystości miała miejsce jedna z największych zdrad w dziejach ludzkości, gdzie Brutus wystąpił przeciwko Cezarowi.

Co to wszystko ma wspólnego z najnowszym obrazem Georga Clooney’a, opowiadającym o kulisach wyborów prezydenckich w USA?
Podczas oglądania „Id marcowych” musimy się mocno skupić na tym, co się dzieje na ekranie. A dzieje się bardzo dużo. Mamy senatora, który stara się o fotel prezydencki, mamy członków jego sztabu wyborczego, którzy zrobią wszystko, aby ich deputowany pokonał swoich przeciwników. Jednym z pracowników sztabu senatora Morrisa (George Clooney) jest Stephen Meyers (Ryan Gosling), młody PR-owiec. Stephen jest idealistą, który rzucony w wir wydarzeń traci swoje podniosłe wyobrażenia o obecnej kampanii wyborczej, i o polityce w ogóle. Aby nie zostać z niczym, Stephen jak legendarny Brutus „podnosi rękę” na człowieka, którego szanował i cenił. W tle słyszymy, że lojalność, uczciwość i prawda są najważniejsze, ale Stephen skonfrontowany z cynicznym światem polityki już wie, że są to tylko puste slogany i obietnice. Jest mądrzejszy niż na początku, ale odarty ze złudzeń, bo świat polityki rządzi się swoimi prawami, a ten kto ich nie przestrzega, przegrywa.

Rolą Stephena Ryan Gosling na dobre otworzył sobie drzwi do kariery w Hollywood. Miejmy nadzieję, że pomimo cieni i blasków sławy do końca pozostanie aktorem, który umiejętnie dobiera repertuar i z ekranu kinowego rzuca czar na każdego. W tym filmie przyćmił nawet Georga Clooney’a.
„Idy marcowe” to dobrze zrobiony, poruszający kontrowersyjną tematykę, trzymający w napięciu film z plejadą gwiazd . Solidne kino.