Spektakl „Rozpal mój ogień” Etiudy z życia Jima Morrisona, Janis Joplin i Jimiego Hendrixa będziecie mogli zobaczyć 28 maja o godz. 20:00 w Teatrze TR Warszawa.

Autor projektu: Sasza Denisowa
Reżyseria: Jurij Murawicki
Projekcje video: Andriej Stadnikow
Scenografia: Konstantin Szarkow

Obsada: Arina Marakulina, Aleksiej Judnikow, Iljas Tamiejew, Inna Sucharieckaja, Michaił Efimow, Tałgat Batałow

Niekanoniczny spektakl dokumentalny wystawiany w teatrze dokumentalnym. Janis Joplin wraca z San Francisco do domu w Port Arthur, jest w czasie abstynencji, a jej matka mówi: „Zaraz będziemy kisić ogórki”. Jimi Hendrix opowiada, jak jego taszkiencki zespół rokowy dawał koncert dla więźniów w szkolnej sali gimnastycznej. Policjant przesłuchujący Jima Morrisona pyta go dlaczego pokazał publiczności gołe pośladki, na co ten odpowiada słowami z rosyjskiej kreskówki o Prometeuszu: „Chciałem pomóc ludziom”.

Wbrew pierwszemu wrażeniu „Rozpal mój ogień” nie jest spektaklem biograficznym o pokoleniu 3J, ale o pokoleniu trzydziestoletnich rosyjskich aktorów, którzy ku własnemu zaskoczeniu odkrywają, że zespołem można być nie tylko w rock’n’rollu, ale także w teatrze. Jest ich szóstka. Wchodzą w postacie rockowych gwiazd, by móc opowiedzieć swoją historię. Odnajdują tym samym w biografiach idolów doświadczenia z własnego życia – bytowe i teatralne zarówno z dzieciństwa, jak i dzisiejsze.

Spektakl rodzi się bezpośrednio na scenie w aktorskich improwizacjach, którymi kierował reżyser Jurij Murawickij i dramaturg Sasza Denisowa. Przedstawienie zniosło wszelkie tabu, gromadzone przez lata w teatrze: tabu dotyczące muzyki, strojów, projekcji video i innych przejawów teatralności. Cóż powiedzieć – coś takiego mogło mieć miejsce tylko w teatrze, który szuka i który ustanawia tabu z nadzieją na to, że znajdzie się ktoś, kto je złamie.

W latach 90. to oni byli naszymi przyjaciółmi. Pamiętam taką scenę: siedzę w barze studenckim na zaplutej podłodze, a obok mnie student politechniki – Andy. W radio leci audycja Sewy Nowgorodcewa o „The Doors”. Mamy po osiemnaście lat. Gra „Crystal Ship”. Nikt nawet nie przypuszcza, że kiedyś będziemy kupować „Indesity” w MediaMarkt i jeść krewetki z rukolą. Wychodzisz na ulicę w dzwonach i martensach i masz jedną broń przeciw zgiełkowi świata: nadzieję na to, że kiedyś zapanujesz nad swoim głosem, nad swoim zawodem i zrobisz coś równie cudownego, jak ta trójka. W naszych walkmanach tkwił żywy dowód na to, że kiedyś będziemy mogli stać się aktorami, pisarzami, muzykami. I że my też coś rozpalimy.
Sasza Denisowa