Melancholikot, to nazwa, pod którą pogrzebani są teatralni homo melancholicusy - zrodzeni pod znakiem Saturna, boga czasu i melancholii. Melancholia (z grec. czarna żółć) to ciągła tęsknota za utraconym lub rozczarowanie z powodu braku. Pogrążeni w tęsknocie za personą teatralną, za powtarzającym się zmartwychwstaniem za kulisami lub na scenie, za słowem opisującym teatralne imponderabilia – stają się pobratymcami Dionizosa. W ciągłym rozczarowaniu nienasyceniem formą i treścią, wędrują w tym bachicznym orszaku ku zastygłym maskom, zmiennym grymasom, byciu na chwilę w kilku przestrzeniach jednocześnie.

Melancholikot, to stowarzyszenie w pełni niezależne od przyziemnych spraw ziemskiego padołu. To wilki stepowe, a może raczej wilczyce, kroczące własną ścieżką poszukiwań teatralnych. Cechuje je niebywała zdolność wspinania, wdrapywania się ku wyższym szczeblom poznania oraz umiejętność spadania na dwie nogi – gdy poznanie zawodzi i rozczarowuje. Zamknięte w bańce laboratoryjnych poszukiwań szydzą z wypolerowanego filisterstwa i porządku, który powinien być chaosem. Zgodnie z kocią naturą – kroczą własnymi ścieżkami szukając własnej drogi wyrazu. Inkongruencja do przyjętych norm i zasad sprawia, iż są to istoty nieobjęte szablonem normy.. Nicują słowa z dramatów współczesnych, dawnych, poezję i słowa zapomniane. Starają się stworzyć własny język, bo przecież pierwsze było słowa i tam jest jego początek.

Skład grupy niezależnej: Medea, Ifigenia, Elektra i Antygona.

Data powstania: 2011 rok i 13 miesiąc.
Skład: Agata A., Ewelina M., Natalia G., Joanna Sz.