Nie każdy może zostać fanem tego zespołu. Ja dołączyłem do grona zwolenników Opeth po usłyszeniu "Deliverance". Następnie zapoznałem się z całą dyskografią Szwedów, a ta wywróciła moje pojęcie o muzyce metalowej .Mieli swoje wzloty i upadki, lepsze oraz gorsze albumy.Kroczą na szczęście drogą ciągłego rozwoju, odkrywania horyzontów muzycznych. Tą płytą udowadniają, że czasem warto porzucić prog - deathmetalową konwencję, z którą byli utożsamiani od lat. Zatopcie się zatem w "Heritage" i odkrywajcie wraz z zespołem nowe lądy w muzyce...

Już sama okladka płyty sugeruje nam zmiany jakie zaszły w mentalności muzycznej grupy. Głowy muzyków poutykane są na drzewie, które wyrasta z samego piekła. To jakby zapowiedź porzucenia metalowej jatki dla łagodniejszych brzmień. Stosowali już co prawda ten ruch poprzednio. Po kapitalnym "Deliverance" wydali również świetne, ale bardzo wyciszone "Damnation". Nie znajdziemy na tej płycie praktycznie metalu.Dominuje tu przede wszystkim muzyka klimatu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Na prawdę trudno wyszczególniać po kolei utwory, bo nie znajduję tu słabych kompozycji. Produkcja jest smakowita, dopracowana do granic mozliwości. Muzyczna technika bandu i ich otwartość sprawia, że każdy z czlonków grupy opowiada swoim instrumentem jakąś historię. Nie chce się ich przestać słuchać. Perkusja wygrywa piękne, czyste brzmienia, pojawiają się znakomite solówki gitarowe. Ponadto spory udział mają instrumenty klawiszowe i melotron. Nastrój utworów budują również partie fletu oraz organy Hammonda.

Opeth za każdym razem opowiada coś nowego na swych płytach. Mieszają się tematy, gatunki muzyczne i w tym wszystkim jest jeszcze sporo przestrzeni. Ten album zasługuje na to by być słuchanym wyłącznie w całości, od pierwszej do ostatniej nuty bo nie jest to wcale łatwa płyta. Jednak gdy już zaczniecie z nią romansować, wróżę wam długi i udany konkubinat.