Kiedy Czesław Mozil został jurorem telewizyjnego talent-show, zostało to odebrane jako swego rodzaju mezalians. Undergroundowy artysta stał się celebrytą, zaczął pojawiać się na plotkarskich portalach i częściej bywać w mediach. Rodziło to pewne obawy, czy Czesław pójdzie w pop dla mas? Skądże znowu, najnowszy krążek projektu Czesław Śpiewa to najpoważniejsza i zarazem najtrudniejsza płyta w dorobku artysty.

Czesław zdawał sobie sprawę, że musi określić, po której stronie chce teraz stać i dokonał mądrego wyboru. „Czesław śpiewa Miłosza” to ryzykowny krok, bo jak koleś, który zasłynął z tekstów o żabce, co tonie w betonie i starym telefonie komórkowym może się mierzyć z poezją polskiego noblisty? O dziwo Mozil z bogatego dorobku poety wybrał wiersze, które bardzo dobrze wpisały się w styl jego muzyki. Czesław odnalazł bardziej przystępne teksty Miłosza, którym daleko do katastrofizmu i uderzania w patetyczne tony, a blisko do codziennych, ludzkich spraw.

Tekstom poety towarzyszy klasyczne, akustyczne instrumentarium – kontrabas, pianino, instrumenty dęte i perkusyjne. Oczywiście nie zabrakło też akordeonu. Gatunkowo muzycy Czesława tworzą mocno eklektyczną mieszankę, w której miesza się ze sobą muzyka filmowa, dawna, klasyczna i elementy popowej przebojowości. Chociaż „Czesław śpiewa Miłosza” to bardziej nastrojowa i spokojna płyta niż dwie poprzednie, o czym najdobitniej świadczy wieńczący krążek epicki „Postój zimowy”. Muzycznie album brzmi dojrzalej, ale Mozil nie byłby sobą gdyby zabrakło tu nieco infantylnych wstawek rodem z dobranocek ubiegłego wieku.

„Czesław śpiewa Miłosza” udowadnia, że Mozila i Miłosza łączy coś więcej niż tylko imię. Dobrze, że Czesław nagrał ten album, bo pokazał, że jest kimś więcej niż mówiącym ze śmiesznym akcentem celebrytą. Szkoda tylko, że płyta tak szybko się kończy, bo trwa zaledwie 30 minut.

Czesław Śpiewa „Czesław śpiewa Miłosza”
Mystic, Listopad 2011