Nominowany do 10 Oscarów, w tym za najlepszą muzykę oryginalną, i nakręcony we wspaniałym, klasycznym formacie VistaVision, The Brutalist Brady'ego Corbeta jest monumentalnym osiągnięciem filmowym. Film otwiera hipnotyzująca, ciągła 10-minutowa uwertura, której muzyka skomponowana przez Daniela Blumberga wprowadza widza w epicką narrację filmu, rozciągającą się na kilka dekad i opowiadającą o fikcyjnym węgierskim architekcie László Tothu (w tej roli Adrien Brody), który odbudowuje swoje życie w powojennej Ameryce.

Ścieżka dźwiękowa The Brutalist obejmuje wielkie aranżacje na instrumenty dęte blaszane, intymne, liryczne melodie fortepianowe oraz swobodny, improwizowany jazz. Jest ona równie ambitna i szeroka w swoim zakresie jak sam film. Postrzegając ścieżkę dźwiękową jako warstwy dźwięku – bogate i rezonujące, a jednocześnie wyważone i powściągliwe – muzyka stała się soniczną ucieleśnieniem estetyki Brutalizmu, gdzie monumentalna skala i surowe tekstury spotykają się z wartościami prostoty i oszczędności. Aby stworzyć jej unikalne brzmienie, Blumberg współpracował z grupą artystów przekraczających granice muzyki i improwizacji, podróżując po Wielkiej Brytanii i Europie z niestandardowym zestawem do nagrywania w plenerze, aby uchwycić swoich wykonawców na miejscu. Wykorzystując napięcie między płynnością improwizowanej muzyki a drobiazgową precyzją muzyki filmowej, Blumberg wydobył z swoich współpracowników, w tym awangardowych innowatorów takich jak Axel Dörner (trąbka), Evan Parker (saksofon), Sophie Agnel (fortepian) i John Tilbury (fortepian), pięknie bogate i rezonujące wykonania.

Do sceny jazzowego klubu, pełnej energii i oszałamiającej atmosfery, Blumberg zebrał kwartet jazzowy (w składzie Pierre Borel – saksofon, Simon Sieger – fortepian, Joel Grip – kontrabas, Antonin Gerbal – perkusja), który improwizował na żywo, wykonując wersje jego tematów, co zaowocowało jednym z najbardziej elektryzujących utworów w filmie, a także dodatkowymi, okresowymi utworami, które pojawiają się w ścieżce dźwiękowej. Do epilogu filmu, osadzonego w latach 80., Blumberg udał się do Nowego Jorku, by współpracować z pionierem synth-popu, Vince’em Clarke’iem (Depeche Mode, Erasure), dekonstruując i odbudowując główny motyw filmu w redemptoryczny, napędzany syntezatorem i maszyną perkusyjną utwór taneczny, pasujący do nowej ery.

Ścieżka dźwiękowa została zmiksowana i współprodukowana przez wieloletniego współpracownika Scotta Walkera, Petera Walsha, który pracował również nad trzema poprzednimi albumami Blumberga.

Podwójna edycja CD wydana przez Milan Records zawiera 32-utworową ścieżkę dźwiękową wraz z napisami końcowymi oraz fotografiami filmowymi zaprojektowanymi przez Sebastiana Pardo, projektanta tytułów The Brutalist, we współpracy z Danielem Blumbergiem.