W klubie Hybrydy w Warszawie już dziś o godz. 20:00 wystąpi Kielich.

Kiedy kilka lat temu Krzysztof Kieliszkiewicz wydawał swój debiutancki album - andquot;Dziecko szczęściaandquot; - obiecał sobie, że więcej w tego rodzaju awanturę pakował się nie będzie. Jest przecież basistą Lady Pank, jednego z najpopularniejszych zespołów w historii polskiego rock'n'rolla - ma z czego żyć, ma gdzie się wyżyć, więc po co mu to całe zamieszanie, kłopoty i nerwy? Na szczęście nie dotrzymał danego sobie słowa. Być może zmienił zdanie pod wpływem ciepłego przyjęcia solowego debiutu. A może to przez niedosyt spowodowany brakiem koncertów promujących tamten materiał - do zaśpiewania andquot;Dziecka szczęściaandquot; zaprosił bowiem grono tak znakomitych i zarazem zapracowanych wokalistów, że nie udało się ich zebrać na jednej scenie... Najpewniej jednak jest tak, jak sam twierdzi - w szufladzie zebrało się znów tyle fajnych piosenek, że grzechem byłoby pozwolić im się kurzyć. Tak czy owak, Kielich wraca. Wyciągnął wnioski i przeprowadził niezbędne zmiany. Po pierwsze, zredukował personel do minimum. Sam zaśpiewał prawie wszystkie piosenki, sam album wyprodukował (przy współpracy z Rafałem Smoleniem, również realizatorem albumu), zarejestrował nie tylko bas, ale i część gitar. Do nagrań zaprosił starych wypróbowanych znajomych - perkusistę Kubę Jabłońskiego, z którym tak doskonale uzupełniają się w Lady Pank oraz Łukasza Lacha, równie dobrego gitarzystę, jak i wokalistę - a także świeżą krew, w postaci Piotra Niesłuchowskiego, znanego z pierwszej edycji andquot;The Voice of Polandandquot; oraz obiecującej grupy Hanza zaś nagranie instrumentów klawiszowych powierzył Jankowi Smoczyńskiemu. Po drugie, jeśli debiut Kielicha był popisem jego kompozytorskiej wszechstronności, to na andquot;Drapaczu chmurandquot; artysta imponuje przede wszystkim skutecznością - każdy numer z tego albumu to rockowy hymn, gitarowy hit skrojony i wykonany zgodnie z najlepszymi, odwiecznymi prawidłami gatunku. Nie tak brzmi najnowsza muzyczna moda - bo takie granie nigdy nie wyszło i nie wyjdzie z mody. Chwytliwym, kipiącym energią utworom towarzyszą przy tym mądre, dojrzałe teksty. O tym, co w życiu ważne, przemijaniu, związkach, marzeniach... andquot;Drapacz chmurandquot; to płyta, na której wieczna rockandrollowa młodość w idealnych proporcjach miesza się z artystyczną i życiową dojrzałością.