Historie, które pozostawiają czytelnika z poczuciem dyskomfortu, odciskają piętno, pokazując najciemniejszą stronę ludzkiej bezradności.

W Polsce w więzieniach przebywa prawie cztery tysiące kobiet. Część z nich została skazana za zabójstwo, którego zazwyczaj wcześniej nie planowały. Zbrodnie popełniają głównie w pojedynkę, pod wpływem silnych emocji. Często w przestrzeni domowej, po latach znoszenia przemocy, kiedy granica niepostrzeżenie przesunęła się za daleko. Z ofiary stają się sprawcą. Wśród kobiet zabójczyń są też te, które postanowiły życie odebrać własnym dzieciom. Ich historie i motywy działania są najmniej jednoznaczne, za to osąd społeczny, medialny – najbardziej bezwzględny. Są też „dożywotki“, a wśród nich Monika, która „stoi“ za jedną z najgłośniejszych i najbrutalniejszych spraw lat 90. – zabójstwem Tomka Jaworskiego.

Zabójstwo stało się dla kobiet, bohaterek tej publikacji, punktem zwrotnym na mapie ich dotychczasowego życia. Dla jednych było aktem niespodziewanym, nieplanowanym, niechcianym. Nóż w dłoni i przebłysk emocji. Dla innych ukoronowaniem „życia złego“ sprzed czynu. One, zdaje się, musiały trafić za kraty, a destrukcyjny pęd ku zbrodni stał się przykładem ignorowania wszelkich ostrzeżeń, czasem obojętności otoczenia, czy wręcz akceptacji zła jako sposobu rozwiązywania problemów.

prof. dr hab. Zbigniew Ćwiąkalski

Książka nie daje – bo dać nie może – jednoznacznych odpowiedzi na pytania, które pojawiają się w trakcie lektury: dlaczego dochodzi do zbrodni, czy proces karny pozwala dotrzeć do prawdy […], czy wydawane wyroki są sprawiedliwe i czy kara rzeczywiście spełnia swoje funkcje? Autor stawia jednak te pytania i przedstawia różne perspektywy, dając czytelnikowi przestrzeń do wyrobienia własnego poglądu.

adw. Jacek Dubois

Autor wszedł w bliską, wręcz intymną relację [z rozmówczynią], wyzbywając się efekciarstwa i kontrowersji. Zbliżył się, ale nie zrezygnował z trudnych pytań.

dr hab. Piotr Chomczyński