Czy kiedykolwiek chcieliście czytać w cudzych myślach? Poznać intencje, których ktoś nie wyjaśnił? Poznać słowa, których ktoś nie wypowiedział na głos oraz zrozumieć co kryje się za niedomówieniami i krępującą ciszą? Co mogą chcieć nam przekazać głosy, ukryte za zasłoną milczenia? Czy zastanawialiście się nad odpowiedzią na pytanie - gdzie przebiega granica pomiędzy własnym doświadczeniem a doświadczaniem relacji opartej na podłożu nadnaturalności? W świecie wykreowanym w powieści "Zanim mrok mnie pochłonie. Gdy krew się budzi" Patrycji Piskorz - budzą się energie całkowicie bezpieczne, pod warunkiem, że nikt nie traci nad nimi kontroli. Rosalia Rosenberg nie jest wyłącznie młodą dziewczyną, która posiada niezwykłe moce. Na naszych oczach przeistacza się w kogoś innego, niż dotychczas była. Autorka odsłania wymiar, gdzie najstraszniejsze potwory przebrane za ludzi wyłaniają się nawet w momencie, gdy świat jeszcze nie zasypia. Dar - jeśli nie nauczymy się z nim żyć, może okazać się przekleństwem, zaś niektóre odpowiedzi mogą w błyskawicznym tempie zniszczyć wszystko, w co wierzyliśmy. Czasem, by odnaleźć siebie, trzeba dokonać niebezpiecznej wędrówki... do najgłębszej ciemności. Tak naprawdę nigdy nie wiemy, ile trzeba stracić, żeby usłyszeć swoje krystalicznie czyste przemyślenia. I kiedy wreszcie spoglądając w mrok, nie odwrócimy wzroku, godząc się z okrutną prawdą.

"Istnieją cztery rody - cztery potężne, odwieczne rodziny, których korzenie sięgają początków naszego świata. Każdej z nich powierzono pieczę nad jednym z żywiołów, a wraz z nim nad równowagą natury".

Autorka postawiła solidny filar w postaci psychologicznej płaszczyzny, utrzymanej w klimatycznej, mrocznej estetyce romantasy. Przypatrujemy się młodej dziewczynie, próbującej odkryć własną tożsamość, zrozumieć źródło drzemiących w niej mocy i przede wszystkim nauczyć się nad nimi panować.

Szczególnie interesująco wypada wątek zdolności parapsychicznych, które nie są sprowadzone jedynie do intensyfikacji aury dark fantasy. Nie są wyłącznie efektownym dodatkiem, ale wydobywają korzenie cierpienia bohaterki. Ataki bólu, utrata przytomności, trudności z kontrolowaniem niezrozumiałej energii, tłumienie jej początkowo za pomocą środków przeciwbólowych, strach przed angażem emocjonalnym i bliskością - nadają całej historii głębi. Wątek romantyczny niestety wypada już znacznie słabiej. Postacie takie jak Scott czy Niall, podobnie jak Rosalia posiadają nadprzyrodzone zdolności, jednak ich przeszłość naznaczona jest traumą eksperymentów przeprowadzanych na dzieciach przez tajemniczą organizację. Dostrzegam niewykorzystany potencjał.

Zabrakło mi stopniowego, bardziej zaakcentowanego budowania zaufania, drobnych gestów, zmysłowego napięcia, które mocno zarysowałyby moment rzeczywistego, rodzącego się uczucia między bohaterami. Oczywiście, zdaję sobie sprawę, że główna bohaterka jest tu zagubiona, niezdecydowana... Ostatecznie romantyczna relacja zostaje ukazana dość oszczędnie. Pewnych emocji możemy się domyślać, ale niekoniecznie bardziej podskórnie mamy okazję ich doświadczyć. Powieść "Zanim mrok mnie pochłonie. Gdy krew się budzi" ma wnikliwy punkt wyjścia: nadprzyrodzone zdolności, fizyczne i psychiczne bolączki oraz doznania, których źródło leży poza nami - układają się w konkretny kształt. Czy polecam? To bardzo dobra powieść, choć niepozbawiona niedociągnięć na przestrzeni wątków uczuciowych. Pozostawia wrażenie, że przedstawiona historia znacznie więcej uwagi poświęca temu, co bohaterowie dźwigają w swoich umysłach, w sobie, niż temu, co zaczyna cichutko kiełkować między nimi. Mimo przedstawionych zastrzeżeń z przyjemnością sięgnę po odnowioną drugą część, jak tylko doczeka się swojej premiery, bo ta opowieść naprawdę wciąga.

Autorka recenzji: Monika Wojda