Aue (j. maori, verb.); krzyczeć, zawodzić, wyć; dźwięk wyrażający cierpienie, wezwanie do tego, żeby nie zostawiać nikogo samego w jego krzyku

Szczęśliwe dzieciństwo Aramy przerwała rodzinna tragedia. Chłopiec trafia na farmę wujostwa, gdzie musi nauczyć się milczeć, żeby przetrwać w świecie brutalnych dorosłych. W cierpieniu nieustannie przykleja plastry na swoje ciało, ale bolących miejsc wciąż przybywa.

Taukiri, jego starszy brat, właśnie odjechał z gitarą przywiązaną do dachu auta i przy dźwiękach głośnej muzyki. Czy uda mu się zagłuszyć wstyd i odgłos oceanu, który kocha i którego nienawidzi?

W tej surowej rzeczywistości ból ma swój własny język. Aue rozbrzmiewa w gangsterskich slumsach, słychać go w płaczu za ścianą i w cichej tęsknocie za utraconą niewinnością.

Aue to poruszający, rozpisany na głosy debiut Becky Manawatu, szorstki i czuły zarazem, w którym troska okazuje się silniejsza niż rozpacz przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Haere mai.

Aue to okrzyk z głębi piersi, jak wołanie ptaka tui, jak zew bólu, ale i pragnienie wolności. Czy można się wyzwolić, jeśli zło sprzed pokolenia nieustannie podąża naszym śladem? Bracia Taukiri i Arama będą musieli sami się o tym przekonać, a ucieczka przed cieniami przeszłości będzie trudna i naznaczona cierpieniem. Aue Becky Manawatu to powieść uniwersalna i jednocześnie bardzo lokalna, bo czerpiąca z języka i tradycji maoryskich, wyjątkowa. Jest w niej bardzo wiele jasności i bardzo wiele ciemności w doskonale dobranych proporcjach. Przed lekturą trzeba tylko wzorem Aramy przygotować wiele plastrów. Bardzo nam będą potrzebne.

Radek Rak

Oto historia z drugiego końca świata – a jednak bliższa, niż moglibyśmy się spodziewać. Manawatu pisze o przemocy w społeczności naznaczonej historią kolonizacji, a równocześnie tworzy uniwersalną przypowieść o naturze człowieka i o złu, które dewastuje ludzkie życie. Ta książka to szloch za utraconym rajem, hymn na cześć czułości i wołanie o dostrzeżenie dzieci – ich roli i miejsca w otaczającej nas rzeczywistości. Aue przybywa z Nowej Zelandii, ale wydarza się wszędzie.

Michał Nogaś, Program 3 Polskiego Radia

Aue mówi do nas mocnym głosem, który wżera się w skórę niczym kwas.

Tara June Winch, jurorka Jann Medlicott Acorn Prize for Fiction 2020 oraz autorka powieści Plon

Becky Manawatu (Ngai Tahu, Ngati Mamoe, Waitaha) jest pisarką i dziennikarką pochodzącą z zachodniego wybrzeża Aotearoi (Nowej Zelandii). Wraz z rodziną spędziła kilka lat w Niemczech i we Włoszech, a obecnie mieszka w Christchurch. Jej debiutancka powieść Aue zdobyła najważniejsze nowozelandzkie nagrody literackie, w tym Jann Medlicott Acorn Prize for Fiction, i stała się jednym z największych bestsellerów w historii kraju. Znalazła się także na długiej liście nominowanych do Dublin Literary Award. Kataraina, kontynuacja Aue, ukaże się nakładem wydawnictwa Bo.wiem.