29 kwietnia w wydawnictwie naukowym PWN ukazała się książka "Przestrzeń literacka" Maurice’a Blanchota.

Opublikowana po raz pierwszy w roku 1955, Przestrzeń literacka stanowiła przełom w sposobie pisania o literaturze, a także w myśli samego autora. Blanchot, pisząc niezwykle literackim stylem o literaturze, przedstawia ją przede wszystkim jako wyjątkowe wyzwanie dla naszej uwagi. Zgłębia zarówno proces czytania, jak i proces pisania, nieustannie odnosząc oba do problemu czasu, historii, przemijania i śmierci. Jest to nie tyle metodyczna rozprawa akademicka, ile zbiór medytacji nad doświadczeniem literatury, przede wszystkim doświadczeniem lektury dzieł napisanych przez takie postacie jak Mallarmé, Kafka, Rilke czy Hölderlin.

Maurice Blanchot (1907–2003) – wyjątkowa postać w historii literatury i filozofii XX wieku. Był pisarzem, filozofem, teoretykiem i krytykiem literatury, autorem niezwykle wpływowych prac, które kształtowały powojenne intelektualne życie we Francji. Podejmując często takie tematy jak śmierć, negatywność języka, doświadczenie inności czy relacja między literaturą a rzeczywistością, Blanchot przyczynił się do rozwoju poststrukturalistycznej filozofii, prowadząc dyskusje z najważniejszymi przedstawicielami tego nurtu w filozofii. Był autorem ponad trzydziestu książek, w tym powieści w rodzaju Tomasz Mroczny (1941, wyd. polskie 2009) czy Szaleństwo dnia (1973, wyd. polskie 2009) oraz prac teoretycznych i literackich, m.in. Faux pas (1943), L’Entrietien infini (1969), L’Écriture du désastre (1980), De Kafka à Kafka (1981, wyd. polskie 1996).