23 kwietnia, podczas uroczystej gali w Pałacu Rzeczypospolitej, ogłoszono laureatów VII edycji Nagrody Literackiej m.st. Warszawy.

W kategorii Literatura piękna – proza wyróżniony został Ignacy Karpowicz za książkę Ości (Wydawnictwo Literackie).

W kategorii Literatura piękna – poezja wyróżniony został Tadeusz Dąbrowski za tomik Pomiędzy (Wydawnictwo a5).

W kategorii Literatura dziecięca – tekst i ilustracje wyróżnieni zostali: Przemysław Wechterowicz (tekst) oraz Emilia Dziubak (ilustracje) za książkę Proszę mnie przytulić (Agencja Edytorska Ezop).

W kategorii Edycja warszawska wyróżniona została Joanna Rolińska za książkę Rozmowy o dzieciństwie (Burda Książki – dawne G+J Książki).

W kategorii Warszawski Twórca uhonorowany został Wiesław Myśliwski.

Nagroda Literacka m.st Warszawy jest kontynuacją chwalebnej tradycji wyróżnienia o tej samej nazwie, przyznawanego w latach 1926–38. Pierwszym jego laureatem był najstarszy syn Adama Mickiewicza – Władysław, ostatnim zaś (przed II Wojną Światową) Leopold Staff (1938). Nagrodą tą wyróżniono również twórców tak wybitnych jak Wacław Berent (1929), Tadeusz Boy-Żeleński (1933), Pola Gojawiczyńska (1935), Maria Kuncewiczowa (1937). W okresie powojennym istniały w Warszawie nagrody o podobnym charakterze, nie było jednak konsekwencji ani w nazwie, ani w zasadach ich przyznawania. Spośrod nazwisk laureatów nagród powojennych warto przypomnieć m.in. Mirona Białoszewskiego, Kazimierza Brandysa, Ernesta Brylla, Juliusza Wiktora Gomulickiego, Hannę Januszewską czy Jerzego Waldorffa.