Kino Iluzjon - Muzeum Sztuki Filmowej zaprasza 19 września o godz. 17:45 na Kronikę wypadków miłosnych".

„Zobaczyliśmy nostalgiczną historię miłości maturzystów z podwileńskiego osiedla w ostatnich miesiącach pokoju 1939 roku, opowiedzianą na ekranie z niezrównanym mistrzostwem i finezją, zaś przewodnikiem po tym nie istniejącym świecie swego dzieciństwa jest sam autor literackiego pierwowzoru” – pisała krytyka o filmie Andrzeja Wajdy. Jego bohaterem jest Witek, maturzysta, który przyjeżdża do Wilna z wielkanocnych ferii spędzonych u ciotki. Opowieść o jego zauroczeniu Aliną, córką pułkownika Nałęcza, jest jednocześnie opowieścią o ubarwionych tęsknotą miejscach i ludziach, których bezpowrotnie zabrał czas.

Kronika wypadków miłosnych jest zapisem powrotu dojrzałego mężczyzny do lat młodzieńczych, pierwszej miłości, i rodzinnego gniazda - międzywojennej Litwy. Teraźniejszość i przeszłość łączy postać Nieznajomego, dorosłego już Witolda - w rzeczywistości samego autora powieści Tadeusza Konwickiego, odtwórcy tej roli. Filmowi towarzyszy nostalgiczna atmosfera poszukiwania utraconego czasu. Już zapowiadające film motto z prologu Pana Tadeusza informuje, że Kronika... będzie powrotem do krainy szczęśliwej, powrotem niosącym ukojenie.

Znakomite zdjęcia Edwarda Kłosińskiego - pastelowe, miękkie, czasem prześwietlone obrazy, zamglone kontury - niezwykle sugestywnie oddają magię, nierzeczywisty urok i piękno "pejzaży" młodości. Litwa jest krainą wyidealizowaną, w której różne kultury i narodowości żyją obok siebie w poczuciu akceptacji i wzajemnego szacunku. Nieodłącznym składnikiem tego sielankowego świata jest jednak narastające poczucie zagrożenia. Szczególne znaczenie dla Kroniki... ma nieustanna konfrontacja subiektywnego bezpieczeństwa młodzieńczego świata bohatera i fatum historii, nieuniknionej klęski jaką niesie ze sobą wojna. W scenach rozgrywających się w dzielnicy żydowskiej wyczuwalna jest już zapowiedź zagłady. W takiej atmosferze rodzi się między Witkiem i Aliną pierwsze, najsilniejsze uczucie. Narrator „każe” im oddać za nie życie, by w ten sposób zatrzymać piękno tej miłości i ocalić swój świat wspomnień. Pamięć narratora jest oczyszczona, wyzwolona od bólu i emocji. Nieznajomy pojawia się w przywołanym przez siebie świecie, ale czuje się w nim zagubiony (szuka cmentarza, który jeszcze nie powstał). Między dniem dzisiejszym i latami jego młodości historia utworzyła bowiem głęboką przepaść.

W swojej ekranizacji Andrzej Wajda zwrócił szczególną uwagę na przełożenie na język obrazu niepowtarzalnego nastroju przemijania i trwania, jakim nasycona jest powieść Konwickiego. Bardzo ważne są liczne symbole, metafory i te środki formalne, które pozwalają odczytać treści i sensy filmu. Rzeczywistość dojrzewającego Witka pełna jest wyszeptanych zaklęć, wystawiania na próbę, rzucania uroków, szczęśliwych i złych znaków oraz magii miłosnej. Ta intensywność jego istnienia nieustannie poddawana jest próbie czasu który szykuje śmiertelny dla tego świata zwrot dziejowy. W tym kontekście Wajda wraca do obecnej w jego twórczości problematyki historiozoficznej. Znakomicie rozpisany na role scenariusz sprawił, że bohaterowie filmu są przejmująco prawdziwi, a ich uczucia pozostają wiarygodne. Zarówno dla Andrzeja Wajdy, jak i Tadeusza Konwickiego Kronika... jest utworem szczególnie osobistym. Obydwaj twórcy powracają przecież do rodzinnych pejzaży kresów wschodnich, do niezwykłego świata swojego dzieciństwa, który po wojnie przestał istnieć.

Reżyseria: Andrzej Wajda
Scenariusz: Andrzej Wajda, Tadeusz Konwicki
Muzyka: Wojciech Kilar
Operator: Edward Kłosiński
Obsada: Tadeusz Konwicki, Andrzej Szenajch, Joanna Szczepkowska, Marian Opania, Gabriela Kownacka, Tadeusz Łomnicki, Leonard Pietraszak, Jarosław Gruda, Piotr Wawrzyńczak, Krystyna Zachwatowicz, Jerzy Block, Paulina Młynarska, Bohdana Majda, Bernardetta Machała, Dariusz Dobkowski, Adrianna Godlewska, Jerzy Klesyk, Beata Poźniak, Andrzej Krasiński
Czas trwania: 120 min.

źródło: Kino Iluzjon