Nakładem wydawnictwa wrocławskiego Muzeum Architektury ukazała się monografia Heinrich Lauterbach. Architekt wrocławskiego modernizmu.

Publikacja jest owocem wielomiesięcznej pracy polskich i zagranicznych naukowców, badaczy życia i dorobku jednego z najważniejszych twórców wrocławskiej architektury okresu międzywojennego, ucznia Hansa Poelziga i jednego z głównych pomysłodawców i organizatorów wystawy Werkbundu WuWA z 1929 roku. Monografia, poświecona działalności Lauterbacha w okresie przed drugą wojną światową, głównie na terenie Śląska i Wrocławia, została podzielona na trzy części. Pierwsza z nich to artykuły i eseje omawiające twórczość architekta autorstwa wybitnych ekspertów z dziedziny architektury europejskiego modernizmu, m.in. Vladimira Šlapety, Cristiny Inês Steingräber, Beate Störtkuhl i Jadwigi Urbanik.

Drugą ważną częścią wydawnictwa jest katalog obejmujący ponad trzydzieści pozycji (pojedynczych obiektów i większych założeń mieszkaniowych), zilustrowany archiwalnymi i współczesnymi fotografiami budynków oraz opatrzony ich szczegółowymi opisami. Większość wykorzystanych w katalogu planów architektonicznych i zdjęć pochodzi z kolekcji Muzeum Architektury, gdzie trafiły na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Zbiór ten prezentowany jest obecnie po raz pierwszy publicznie na wystawie poświęconej działalności architektonicznej Heinricha Lauterbacha (14 grudnia – 28 kwietnia), a także w niniejszej publikacji.

W książce znalazły się również niezwykle cenne teksty autorstwa samego Lauterbacha oraz poświęcone mu teksty źródłowe. Oddają one ducha czasu, atmosferę, w jakiej tworzył architekt w latach dwudziestych oraz w naznaczonym kryzysem gospodarczym i politycznym okresie lat trzydziestych. Na szczególną uwagę zasługuje interesujący opis lat dzieciństwa i młodości architekta, a także jeden z najlepszych tekstów Lauterbacha poświęcony Hansowi Poelzigowi i Akademii Sztuki we Wrocławiu.