„Ghostory“ – najnowsza płyta nowojorskiego duetu School of Seven Bells – przynosi solidną dawkę rozmarzonego, niezależnego popu spokrewnionego z indie-rockiem, shoegazem oraz dokonaniami Beach House i My Bloody Valentine.

Muzyczny kształt albumu narzucił Benjaminowi Curtisowi i Alejandrze Dehezie utwór „Scavenger“. „Jest zdecydowanie inny od wszystkiego, co robiliśmy wcześniej – tłumaczy Curtis – Napisaliśmy go bardzo wcześnie, potem nadał ton naszym następnym nagraniom. Alley zaśpiewała jedną z linii wokalu, a ja nie mogłem uwierzyć jak bardzo surowe i silne to było z punktu widzenia emocji. Dało nam to odwagę, by poprowadzić w tym kierunku cały album“. Bez wątpienia swoje piętno na utworach wywarła również muzyka Interpolu i Blonde Redhead, z którymi School of Seven Bells koncertował równolegle do komponowania nowego materiału.

Utwory zawarte na trzecim w dorobku SVIIB krążku układają się w koncept album. Jego bohaterką jest dziewczyna imieniem Lafaye oraz – na co wskazuje już tytuł płyty – wypełniające jej życie duchy, a raczej pojawiające się w jej głowie głosy, jednocześnie obce i własne. „Lafaye to piosenka o naszych doświadczeniach. Te piosenki są o tym, co przeżywa każdy z nas. [...] Nigdy nie wiesz, czy głos, który słyszysz jest twój i po której stronie jesteś. Wykreowanie Lafaye sprawiło, że każdy może uznać te piosenki za własne. Nie chciałem, żeby to było show Alley. Chciałem, żeby każdy odnalazł w nich siebie“.

Zasugerowana tekstami metafizyka, wzajemne przenikanie się zaświatów i codzienności, doskonale współgra z pozbawioną ostrych konturów warstwą brzmieniową. „Ghostory“ jest bowiem historią opowiedzianą przy pomocy rozmazanych, niewyeksponowanych partii wokalu, ambientowej gitary i electro-popowego brzmienia. Tak jak w School of Seven Bells, czyli legendarnej południowoamerykańskiej szkole kieszonkówców wszystko dzieje się w ukryciu. Niczego nieświadomi zostajemy porwani w świat sennych majaków i tajemniczych głosów.

Atmosferę całego albumu dobrze oddaje klip do utworu “Lafaye”: