Rzadko się zdarza, by fajny film z samochodowymi pościgami, muzyką pop, a do tego pełen przemocy zdobywał laury na festiwalach skoncentrowanych na kinie artystycznym. Ale tak właśnie się stało w przypadku hollywoodzkiej produkcji „Drive” z Ryanem Goslingiem, w roli głównej.

Za reżyserię tego filmu Nicolas Winding Refn otrzymał nagrodę na najbardziej prestiżowym festiwalu na świecie - w Cannes. Tym samym trafił do reżyserskiej elity, do grona tych, których kolejnymi filmami interesuje się cały świat. Choć 41-letni duński reżyser przez lata dotychczasowej kariery i realizację takich filmów jak „Valhalla. Mroczny wojownik” zdążył już zgromadzić spore grono wiernych fanów.

Zaczęło się od „Pushera” z 1996 roku, w którym Refn opowiadał o duńskim narkotykowym podziemiu, łącząc surowy realizm i brutalność z wyrafinowanym filmowym stylem. Zdjęcia z ręki, sporo improwizacji i sceny realizowane w porządku chronologicznym. Film odniósł sukces w rodzimej Danii, ale zyskał także status kultowego na całym świecie. Ta popularność sprawiła, że powstała trylogia, której kolejne części nosiły tytuły „Pusher II - Krew na rękach” i „Pusher III - Jestem aniołem śmierci”. To podczas pracy nad nią Refn zaprzyjaźnił się Madsem Mikkelsenem, jednym ze swoich ulubionych aktorów.

Jego pierwszy film zrealizowany po angielsku to „Fear X” z 2003 roku. Obraz z Johnem Turturro w roli głównej miał premierę na festiwalu w Sundance i od razu przyciągnął uwagę krytyków i widzów. W 2008 roku Refn kręci „Bronsona” z Tomem Harym w roli głównej, historię najsłynniejszego więźnia w Wielkiej Brytanii. Krytyka pisała o tym filmie, jako o wyjątkowo brutalnym, ale też wyjątkowo dobrym.

Filmy Refna wyróżnia zamiłowanie do mocnych scen i cytatów z kina gatunkowego, nakręconych z niezwykłym wyczuciem filmowego kadru. Nie inaczej jest w przypadku wchodzącego właśnie na polskie ekrany „Valhalla. Mroczny wojownik”. To film stworzony przez oryginalnego twórcę, który kocha przyrządzać jedne z najostrzejszych dań w filmowym menu.