Duński zespół Efterklang wystąpi w Cafe Kulturalna w Warszawie 18 maja w ramach festiwalowego klubu Planete+Doc, gdzie film z udziałem zespołu walczy o nagrodę dla najlepszego dokumentu muzycznego.

Duński zespół Efterklang jest bohaterem filmu Duch Piramidy w reż. Andreasa Koefoeda, który znajdzie się w programie tegorocznej 10. edycji Planete+Doc Film Festival i zawalczy o Nagrodę Nos Chopina dla najlepszego dokumentu muzycznego. Album Piramida z 2012 roku Efterklang inspirowany był opuszczonym osiedlem robotniczym Piramida, o którym opowiada film Duch Piramidy. Po premierowym pokazie filmu na gali rozdania nagród, zespół Efterklang zagra koncert w Klubie Festiwalowym Cafe Kulturalna.

Efterklang – to grupa duńskich muzyków, którzy wydali do tej pory trzy albumy: Tripper, Parades i Magic Chairs. Płyty badały kierunki, ale każda jest produktem końcowym godnego uwagi, przemyślanego, muzycznego rzemiosła i emocjonalnego rezonansu. Piramida zastaje Efterklang eksplorujący całkowicie nowe terytorium – dosłownie – na wielką skalę. Fundamenty ich czwartego albumu zostały położone w 2010 roku, kiedy zespół po raz pierwszy zobaczył zdjęcia zapomnianego osiedla Piramida, powoli umierającego na Spitsbergenie, wyspie pomiędzy Norwegią, a Biegunem Północnym. Zaintrygowani tym miastem – duchem Casper Clausen, Mads Brauer i Rasmus Stolberg odwiedzili Piramidę w sierpniu 2011 roku. W ciągu dziewięciu dni, Efterklang zgromadził ponad 1000 nagrań z różnych miejsc, które napotkali. Pomiędzy pustymi beczkami na ropę, a zbiornikami paliwa, szkalnymi butelkami, a abażurami – i niedźwiedziami polarnymi – zespół odkrył w hali koncertowej fortepian, nieużywany przynajmniej od dekady. Jego dźwięki można usłyszeć w piosence Apples. Z przetworzonymi dźwiękami, służącymi jako narzędzia i rama, w której należy działać, zespół zaczął pisać piosenki, dodając warstwy bardziej tradycyjnych elementów muzycznych z pomocą Petera Brodericka (skrzypce), Earla Harvina (perkusja), Nilsa Frahma (pianino), sekcji dętej z Andromeda Mega Express Orchestra i chóru dziewczęcego. Obce dźwięki Piramidy stanowią kręgosłup albumu, podczas gdy teksty są jej sercem. Rzeczy przybierają bardziej mroczny obrót, w porównaniu z zaraźliwym optymizmem Magic Chairs. Wyniki są szczere i przepełnione smutkiem. Piramida jest rzadkim przykładem mocnego konceptualnie projektu, w ramach którego nie zapomina się, że koncepcja ma służyć piosence, a nie na odwrót.