Dwaj artyści odbyli podróż po Europie Wschodniej i Azji Mniejszej. Byli w Turcji, Gruzji, na Ukrainie i w Rumunii. Bez szczegółowego planu wyprawy szukali nieznanych im miejsc i ludzi – innych, interesujących, czyli jakich? Takich, którzy rozwijali przed nimi własne historie.

Wystawę po raz pierwszy pokazano w Muzeum Sztuki w Łodzi w 2011 roku. Ja widziałam „Emotikon” w warszawskiej Zachęcie. Ekspozycję umieszczono na parterze, w salach, w których panowało nieco przygaszone światło, a biel ścian nie dominowała swą zimną białością nad całą wystawą. Takie oświetlenie niewątpliwie ułatwiało oglądanie projekcji (wystawa złożona jest w dużej mierze z filmów), ale jednocześnie wprowadzało widza w nastrój zanurzenia się w innym świecie.
Mimo że ekspozycja składa się z odrębnych opowieści, to labirynt instalacji wydaje się być połączony jakimś zygzakowato biegnącym szlakiem, usianym przystaniami ludzkiej egzystencji. Oglądając wystawę nietrudno zauważyć, że najbardziej przyciągają dwa jej fragmenty: niby-salon w rumuńskim domu Romów na prowincji i przejście przy ozdobionym ornamentem rodem ze sztuki islamu parawanie rzucającym cień na ekran z filmem. Ta druga projekcja przedstawia Tatarów Krymskich z miasteczka Bakczysaraj, podczas gdy w tle słyszymy, jak jeden z nich tłumaczy zasady Koranu. W cieniu orientalnych wzorów można mieć wrażenie, jakby samemu uczestniczyło się w naukach, które widzimy na ekranie. Pierwsza z wymienionych instalacji jest zupełnie inna. Przed ścianą, na której odtwarzany jest film o romskim nauczycielu historii Elvisie Rromano, który śpiewa w swoim języku piosenki Elvisa Presleya, stoją dwie domowe kanapy, na których można usiąść podczas oglądania dokumentu. Obok, na drugiej ścianie, za zwykłą firanką przesuwają się twarze romskich dzieci i miejscowych Romów z wioski. Jest trochę jak u nich w domu, na kanapie, przy stole. W pewnym momencie filmu Elvis Rromano śpiewa, a inny mężczyzna akompaniuje mu na akordeonie, uśmiechając się prosto do kamery, do widza, do nas.
Oprócz wyżej wymienionych instalacji, na wystawę składają się jeszcze m.in. prezentacja z tureckiej fabryki butów, gruzińskie krajobrazy i zdjęcia górali Swanów ułożone w coś na kształt trójwymiarowej mozaiki, przeciętej pośrodku linią przypominającą szczyty gór, wywiad z emerytowanym pracownikiem bazy radzieckich atomowych okrętów podwodnych udostępniony jako film odtwarzany na dnie płytkiego basenu z wodą.
„Emotikon” to dla jego twórców taki fotoplastykon emotikonów – zbiór klatek zamykających emocje z podróży, dokumentujący wrażenia, nastroje z wyprawy do innych kultur. Ten sposób zapisu doświadczeń podróżników wybiega poza reportażowe ujęcie tematu np. samych tylko fotografiach. Dzięki temu odbiorca nie ogranicza się tylko do oglądania, czuje się wciągnięty we wspomnienia ludzi, którzy odbyli podróż, którzy widzieli, wchodzili w interakcje z miejscowymi, słuchali i czuli. Wystawa wydaje się więc być wehikułem do momentów i atmosfery, które zapamiętali artyści podróżnicy. Z jednej strony przenosi do nich, a z drugiej inicjuje nowy odbiór i nowe emocje.