PORYWACZ CIAŁ

To był wieczór Macieja Adamczyka. Szóstego dnia Klamry 2012 aktor teatru Porywacze Ciał najpierw wystawił świetny monodram Zapis automatyczny, później, dominując rozmowę po spektaklu, porwał publiczność płomiennymi wystąpieniami o kondycji współczesnego teatru (alternatywnego). Podczas dwugodzinnego spektaklu Adamczyk zdążył wyśmiać najbardziej charakterystyczne mody atakujące naszą kulturę. Zdążył też – w finale – przyznać sobie nagrodę publiczności (którą i tak najpewniej dostanie). Jednak mimo wielu odwołań i aluzji, weteran Klamry – na której Porywacze wystąpili po raz dziesiąty – stworzył widowisko z jednym tylko kluczowym tematem – Maciejem Adamczykiem (dla pewności w tyle sceny zawiesił swoje, stylizowane na prace Warhola, zdjęcie z dzieciństwa). Aktor śpiewa absurdalne piosenki, opowiada dziwaczne historie i relacjonuje spotkania ze znajomymi (artystami). Puszcza wodze fantazji szalejąc w różnych kostiumach (np. lwa) i wygłaszając porywające monologi. W tym szaleństwie jest metoda. Obśmianie polskiej współczesności z zachłyśnięciem zachodnimi modami, nowinkami (spod ręki Steve’a Jobsa), mudrami, survivalem, gore-texem, zakupami w Ikei i Castoramie na czele, staje się powoli diagnozowaniem naszej nowej choroby narodowej.

Spektakl jest drugim monodramem Adamczyka wystawianym na Klamrze. W 2007 roku zaprezentował Very – równie świetny popis ogromnych umiejętności Porywacza. Zapis automatyczny powstał z inspiracji metodą stworzoną przez surrealistów w początkach XX wieku. Metoda zaadoptowana przez Porywaczy w praktyce sprowadziła się do zapisu myśli, emocji, rozterek i niepokojów, z których utkano scenariusz. Tekst traktowany był swobodnie (spektakl wciąż ewoluuje), często aktor oddawał się dygresjom i improwizacjom, w których jest wręcz doskonały. Gorycz infantylnej współczesności Adamczyk przemycał głównie przez śmiech. Czasem nawet przez grubiańskie żarty czy okrutne opowieści. Wszystko to rysowało obraz świata bez miłości, akceptacji, gdzie każdy izoluje się na swojej wyspie, za przyjaciela mając jedynie milczące jezioro. W finale z kawałków drewna artysta na scenie buduje krzyż. Ironicznie dodaje: „To jest krzyż. Tak, jak w kościele”, na wypadek gdyby współczesne, konsumpcyjne społeczeństwo zapomniało czym jest ten przedmiot. Na nim, jak w rytualnej ofierze, składa „dobrodziejstwa” współczesności – gorzki obrzęd, w pustej świątyni, który za kapłana ma komika. Całe szczęście, że rewelacyjnego.

Bartłomiej Oleszek

XX Alternatywne Spotkania Teatralne Klamra 2012
Porywacze Ciał
Zapis automatyczny
Reżyseria: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk
Występuje: Maciej Adamczyk
Premiera: 2 marca 2012, Poznań
Zdjęcie: www.klamra.umk.pl