Trudna droga dojrzewania do uczucia

Miłość ma różny wymiar, kosztuje nieraz wyrzeczenia się spraw bez których trudno jest się obejść-własnej wygody, spokoju, tego, co nie boli. Nie jest łatwo będąc w związku z drugim człowiekiem wyrzucić  swoje zdawałoby się oczywiste prawo do odwetu oraz roszczenia do osobistego zadowolenia i szczęścia. Egoizm i szlachetność zawsze się mieszają. Dotyczy to również bohaterów powieści pisarki Kai Haurts Hemmings „Spadkobiercy”.

Matt to wpływowy biznesmen, posiadacz ogromnego majątku, odziedziczonego po bogatych przodkach. Po wypadku żony i zapadnięciu jej w śpiączkę, stoi przed problemami, które stają się zasadniczym zwrotem w jego życiu. Musi zmierzyć się z wychowaniem zbuntowanych córek nastolatek, ich typowo młodzieńczymi kłopotami. Odkrywa i pomaga im w zderzeniu z kształtowaniem się kobiecości, w sprawach zakochania, narkotyków, mody, relacji z bogatymi, zepsutymi nieraz rówieśnikami. Boleśnie przeżywa fakt przygotowania ich, szczególnie młodszej Scottie na śmierć żony. Jeannie, jego małżonka wyraziła bowiem przed wypadkiem wolę nie podtrzymywania jej życia, gdyby zapadła w śpiączkę. Zadziwiające jest jak szybko Matt się na to zgodził, nie pojawiają się bowiem w powieści jakieś dramatyczne rozważania czy jest to słuszne, dobre i czy nie nazbyt proste. Problemem staje się raczej świadomość, że żona miała romans, że chciała wraz z kochankiem wykorzystać Matta dla pewnych korzyści finansowych.

Ten miota się między żądzą zemsty na kochanku a bezbronnością nieobecnej duchowo żony, niezbyt może rozsądnie wciąga w swoje emocje starszą z córek Alexandrę. Kiedy w jakichś sposób udaje mu zaspokoić swoją chęć odwetu, czego symbolem jest może namiętny pocałunek z żoną kochanka Jeannie, odczuwa zadowolenie. Demonstracyjnie nieco  żegna się z żoną, niegdyś piękną modelką, przez cały okres jej pobytu w szpitalu, powiadamia przyjaciół o jej bliskim odejściu, zmusza córki do okazania uczuć matce. A jest dla nich niezwykle dramatyczny moment. Kiedy Jeannie gaśnie powoli, w makijażu i fryzurze zrobionej przez jedną z koleżanek-modelek, tak jak by zapewne chciała, relacje między Mattem a córkami zacieśniają się w bólu na łóżku Jeannie. Najbardziej wzruszająca scena powieści-płacz szczerych uczuć podczas ostatniego spotkania. I dopiero chyba ten płacz staje się prawdziwym probierzem dojrzewania bohaterów, to dopiero początek ich wspólnej drogi w trójkę. Nie wiadomo czy żałowaliby, że zgodzili się na prawo Jeannie, a nie na prawo życia. To oczywiście bardzo trudna sprawa i nie dowiemy się jak dalej potoczą się ich losy. Może, jeśli autorka napisze o tym kolejną powieść, gdzie poza bolesnymi zwrotami ludzkiej egzystencji, znajdzie się również dawka ożywiającego dowcipu w dialogach, tak jak w „Spadkobieracach”.

purplerosa 

Autor: Kai Haurt Hemmings
Tłumaczenie: Broekere de Hanna
Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, luty 2012