Pastisz, reinterpretacja i groteska to środki, jakimi muszą się bronić twórcy filmowi, by utrzymać zainteresowanie widza. Twórcze podejście do, jak wydawałoby się, oklepanej konwencji zastosował niedawno Wes Craven, czego skutkiem był udany powrót z "Krzykiem 4". Kiedy przed kilkoma tygodniami pojawiały się zapowiedzi "Domu w głębi lasu" ("The Cabin in the Woods"), nikt nie dawał mu wielkich szans.

Stereotypowy tytuł, banalna fabuła i typowe postacie, czyli kolejny horror kończący się śmiercią grupy przyjaciół, którzy na własne życzenie obrali sobie za cel weekendowego wyjazdu odcięty od świata domek w samym sercu puszczy, gdzie nawet GPS-y stają się bezradne. Po premierze okazało się jednak, że film nie tylko zbiera entuzjastyczne recenzje, ale przez wielu uznawany jest za rewolucję w gatunku horroru.

"Dom w głębi lasu" przypomina filmy z pogranicza symulowanej rzeczywistości, nadrealizmu i mitu, a także te dzieła, których autorzy pochylali się nad pytaniem o granice naszej prywatności i wolności w inwigilowanym społeczeństwie, takie jak: "Cube", "Videodrome" czy "My Little Eye". Owszem, po wprowadzeniu się do domu bohaterowie zaczynają kolejno ginąć i dosyć szybko orientują się, że nie są sami. My jednak, jako widzowie, po kilkunastu minutach uświadamiamy sobie, że nie mamy do czynienia ze zwykłym filmem grozy. Sceny z leśnej chatki przeplatają się z wstawkami z bliżej nieokreślonego biura. To co się tam dzieje, ma ścisły związek z losami naszych bohaterów. Staje się jasne, że nasze początkowe wyobrażenie o filmie było całkowicie błędne, a mroczna chatka w lesie jest śmiertelną pułapką i stanowi tak naprawdę metaforę naszego przeznaczenia.

"Dom..." doskonale wychwytuje i przedstawia wszelkie stereotypy, jakimi posługują się twórcy horrorów i standardowe konstrukcje akcji, np. bohaterowie w pewnym momencie postanawiają się rozdzielić, mimo iż na początku ustalili, że będą się trzymać razem.

Tak więc, tak jak "Postrach nocy" okazał się udanym remakiem i pastiszem filmów wampirycznych, tak "Dom..." doskonale wpisuje się w parodystyczne podejście do tradycyjnych slasherów.