Marzenie w rytmie barkaroli

Od czasu kiedy na koncerty w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie obowiązują bezpłatne bilety wstępu, wydarzenia dotyczące muzyki klasycznej stały się bardziej dostępne dla tych, którzy z racji ceny nie mogli sobie na nie dotychczas pozwolić. Codzienne prawie popisy studentów z różnych wydziałów Uniwersytetu przyciągają coraz większe rzesze melomanów w różnym wieku. Szczególnym powodzeniem cieszy się muzyka barokowa, symfoniczna oraz utwory na harfę i skrzypce.
W pierwszy kwietniowy poniedziałek tego roku o godz. 19.00 studenci zaprezentowali dzieła wykonywane na gitarze klasycznej z przewagą kompozycji hiszpańskich artystów dziewiętnastowiecznych. Nie zabrakło znanej powszechnie Andaluzy (nr 5 z cyklu Danzas españolas op.37 skomponowanej przez Enrique’a Granados czy fragmentu Introdukcji i Fandango Luigi Bocceriniego. Znalazły się też: Suita Castellana Federica Torroby czy Passacaglia Friedricha Händla.
Muzyka w wykonaniu studentów niezwykle subtelna i  nieco usypiająca. Może to dlatego połowa sali opustoszała po przerwie. Jesteśmy przyzwyczajeni raczej do szybkich, głośnych rytmów. Powszechne wyobrażenie o muzyce wykonywanej na gitarę: śpiewnej, swobodnej i nieco szorstkiej mogła rozczarować wielu z tych, którzy nie słyszeli utworów w wykonaniu profesjonalistów. Głębokie, imitujące pluskanie wody- dźwięki harfy są do melodii gitary bardzo podobne. Spokojne, marzycielskie utwory zostały przyjęte gromkimi brawami tych, którzy zostali do końca. Można też było połączyć ów nastrój z radosną i nierealną raczej atmosferą wspólnego szczęścia w Europie zaprezentowaną na obrazach IX edycji konkursu młodych,  niepełnosprawnych twórców. We foyer Uniwersytetu często bowiem pokazuje się sztukę wielu artystów plastyków. Tym razem miejsce znalazło się dla prac nagrodzonych w konkursie organizowanym przez PFRON „Marzenie o Europie”. Wspólne baśniowe domy sięgające gwiazd, wieża Eiffla wespół z wieżą w Pizie, Kreml i Londyn stanowiące jedno. Stańczyk Matejki dźwigający przesłanie „Krzyku” Muncha, zagadkę uśmiechu Mony Lizy czy kontrasty kształtów i barw Piccasa. Sielankowy krajobraz Hiszpanii z nieodzowną corridą, rozkrzyczane twarze na Euro-młodzi artyści mają podobne marzenia. Jest w tych słonecznych, pogodnych barwach nieco zadumy i niepokoju jakie jest i będzie nasze miejsce w Europie. Bezpieczne, radosne?
Taneczne, ledwo dosłyszalne dźwięki Barcaroli Augustína Mangoré  były tłem do marzeń.
W rytmie kołysanki. Marzeń o wszystkim.

purplerosa